یا صاحب الزمان محض یار

یا صاحب الزمان

محض یار مهربان آن مونس و آرام جان
ناله از دل سر دهم وز هجر او اشکم روان

کاش می گشتی عیان ای شمس هستی بخش جان
می نمودی زنده دلهای تمام انس و جان

اَيْنَ مُـعِزُّ الاَْوْلِياءِ وَمُذِلُّ الاَْعْداءِ